Gözün görüşü, kalbe bağlıdır. Göz görmede bir âlettir, âdeta bir gözlüktür. Asıl gören, gönüldür. Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’i Ebû Bekir -radıyallâhu anh- da gördü; Ebû Cehil ve Ebû Leheb de. Herkes Efendimiz’e baktığı zaman o mücellâ aynada, kendi iç dünyasını seyretti. Ebû Bekir Efendimiz, muhabbetini, sıdkını, şahsiyetini, faziletini gördü; hayran oldu.

Ebû Leheb, Ebû Cehil ve emsâli ise kendi kinini gördü, karanlığını gördü; düşman kesildi...

Mevlânâ Hazretleri ne güzel buyurur:

“Kur’ân-ı Kerîm’in âyetlerini ve Hazret-i Peygamber’in hadîs-i şerîflerini okumadan evvel kendini düzelt. Gül bahçelerindeki güzel kokuları duymuyorsan, kusuru bahçede değil, gönlünde ve burnunda ara!..”