Cenâb-ı Hak gıybeti, ölmüş bir din kardeşinin etini yemeye denk bir cürüm olarak tavsif ediyor. Bu kadar ağır bir günahtan -bilhassa Ramazân-ı Şerîf’te- çok daha büyük bir titizlikle sakınmak gerekir. Hattâ gıybet edilen bir mecliste bulunmaktan bile kaçınmak îcâb eder. Zira bu hâl de orucun feyz ve rûhâniyetinin ziyan olmasına sebebiyet verir.

Nitekim Abdullah Dehlevî Hazretleri’nin oruçlu olduğu bir gün, yanında sultânı kötülediler. Hazret:

“–Eyvah, orucumuz bozuldu!” buyurdu. Bir talebesi:

“–Efendim, siz gıybet etmediniz ki!” dediğinde ise:

“–Evet, biz gıybet etmedik, ama dinledik. Gıybette, söyleyen de dinleyen de aynıdır.” buyurdu…