İnfak âyetleri indiğinde, bu dünyada hiçbir şeye mâlik olmayan fakir sahâbîler bile; “Bu bizim meselemiz değil, bizler muafız, bu ilâhî emir zenginleri alâkadar eder.” demediler. Bilâkis;

“–Biz de bu âyetlerin şümûlüne girmeliyiz!” dediler. Gittiler, hamallık yaptılar, bahçe suladılar, odun topladılar, kazandıkları bir avuç hurma ile tasaddukta bulunmanın mânevî hazzını idrâk ettiler.

Velhâsıl ashâb-ı kirâm, Allah ve Rasûlʼüne olan muhabbet ve sadâkatlerini, fedakârlık ve gayretleriyle ispat ettiler.