Ashâb-ı kirâm, sohbet-i nebevî esnâsında, sanki başları üzerinde bir kuş varmış da kıpırdasalar uçacakmış gibi, pür-dikkat ve bir ibadet vecdiyle Efendimiz’i dinliyorlar, Oʼnun hissiyat ve ahvâlinden de hisseler alıyorlardı.

Dolayısıyla gerçek bir sohbet, sadece dört duvar arasında bir kitap okuma, vaaz ve nasihatte bulunma ve bunları dinleme faaliyetinden ibaret değildir. Mânevî sohbetlerdeki asıl istifâde, kitap satırlarından değil, sadırdan sadıra gerçekleşen hâl sirâyetinden kaynaklanır.