Âyet-i kerîmede:

“…Allâh’ın sana ihsân ettiği gibi, sen de ihsân et!..” (el-Kasas, 77) buyruluyor.

Mü’min, kendisi için istediğini, din kardeşi için de istemelidir. Onun mahrûmiyetini telâfi edebilmeyi, uhrevî bir nîmet ve saâdet bilmelidir. Bunun için elindeki imkânları -içinde en ufak bir rahatsızlık duymadan- bilâkis tarifsiz bir zevk ve sevinçle paylaşmalıdır. Paylaşabildiğini kâr saymalı, verebildiğini asıl kazanç bilmelidir.