Sahâbe efendilerimiz, Rasûlullah Efendimiz’le kıyamette de beraber olabilmek için bütün gayretlerini sarf ettiler. Çin’e gittiler, Semerkand’a gittiler. Nerede tebliğde bulunulacak bir insan varsa oraya koştular. Gönüllerinde bitip tükenmez bir îman heyecanı olduğu için hiç üşenmediler ve yorulmadılar. Yüreklerinde daima Allah Rasûlü’nün tebliğ ve hidâyete vesîle olma heyecanını taşıdılar. Bir kişinin daha hidâyete ermesinin sevinci ve arzusu içinde yaşadılar.