Kahır gibi görünen nice hâdise vardır ki, neticesi lûtuftur. Arkası Cennet olan fakirlik, hastalık veya musîbet gibi. Lûtuf gibi görülen bazı durumlar da vardır ki, neticesi acı bir hüsrandır. İnfâk edilmeyip nefsâniyete sarf edilen, dolayısıyla kulu çetin bir âhiret hesabına dûçâr eden servetler gibi.

Bu itibarla kahrı da lûtfu da birer ilâhî imtihan bilip takdîre rızâ göstermek gerekir. Tıpkı Ömer bin Abdülaziz -rahmetullâhi aleyh- gibi. O ârif ve müttakî halîfe;

“–Efendim, siz daha ziyâde neyi seversiniz?” diye sorulduğunda şu cevâbı vermiştir:

“–Benim sevincim, yalnız mukadderâtımadır. Ben Allah Teâlâ’nın benim hakkımdaki her hükmünü severim...”