Hayat ve kâinâta ârifâne bir nazarla bakanlar, her hâdisenin “gizli ve hakîkî fâil”inin Cenâb-ı Hak olduğunu, gönül gözüyle temâşâ ederler. İyiliğini veya kötülüğünü gördükleri fânîlerin birer gölge varlık hükmünde olduğunu bilirler. Başlarına gelen bütün hayır ve şer tecellîlerinin, aslında ilâhî imtihanlardan ibaret olduğu şuuruyla yaşarlar.

Bu sebeple;

–Fânîlere haddinden fazla ne güvenirler ne de gücenirler.

–Rızka takılıp Rezzâkʼı, fânîye aldanıp Bâkîʼyi unutma hamâkatinden titizlikle sakınırlar.

–Dünyaya dayanıp onun Hâlıkʼını unutma şaşkınlığına dûçâr olmazlar.