Muhabbet ve ülfet, kalpler arasında yakınlık peydâ eder. Bu yakınlık da, zamanla kalbî beraberliğe götürür. Nitekim hadîs-i şerîfte:

“Kişi dostunun dîni üzeredir. Onun için her biriniz kiminle dostluk ettiğine dikkat etsin!” buyrulmuştur. (Ebû Dâvûd, Edeb, 16/4833)

Bu itibarla gâfil ve fâsık kimselerle dostluktan, günah ve çirkin fiillerin irtikâb edildiği mekânların civarında dolaşmaktan da sakınmak îcâb eder. Zira onların çirkinliklerine bulaşılmasa bile onların yanında ve yöresinde bulunmak, en azından töhmete sebebiyet verir.