Rasûlullah -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in hâne-i saâdetlerine hediyeler ve ganimetler gelirdi. Fakat O Merhamet Güneşi, bütün bunları derhal infâk ederdi. O dünyalıkları ümmetinin zayıflarına tevzî etmeden huzur bulamazdı. Bu merhamet tevzii, O’na târifsiz bir lezzet verirdi. Muzdarip bir gönlü tesellî etmek, onun yanında ve yardımında bulunmak, O’nu âdeta kendi dertlerinden halâs ederdi. Açları doyurmanın saâdeti, O’na kendi açlığını unuttururdu.