Âyet-i kerîmede buyrulur:

“Kime uzun ömür verirsek Biz onun gelişmesini tersine çeviririz. Hiç akıl erdirmiyorlar mı?” (Yâsîn, 68)

İnsanın gelişmesinin, ömrün bir yerinde durması ve yaş ilerledikçe fânîliği daha iyi hatırlatan ihtiyarlık alâmetlerinin gün be gün artarak zuhûr etmesi, tefekkür edebilen için ne büyük bir îkazdır.

İnsanı hüzünlendiren bu akış, aslında insana; fizikî yapısına değil, gönül âlemine eğilmesi yönünde mânidar bir ihtardır…