Bütün haramlara -imtihan sırrına binâen- nefsânî bir câzibe konulmuştur. Günahlar, tıpkı zehirli bal gibi, baştan lezzet veren, fakat neticesi felâket olan tuzaklardır. Tezkiye edilmemiş bir nefs, her an bu tuzaklara düşmeye hazır hâldedir. Günahlar; takvâ hassâsiyeti kazanmamış olan, ham, nâdan ve gâfil nefisleri bir mıknatıs gibi kendisine çeker. İşte bu sebeple nefsi tezkiye ederek onu her dâim kontrol altında tutmak elzemdir.

Nitekim Cenâb-ı Hak âyet-i kerîmede;

“(Nefsini kötülüklerden) temizleyen, kurtuluşa ermiştir.” (eş-Şems, 9) buyurarak ebedî kurtuluşun bu mânevî arınmaya bağlı bulunduğunu beyân etmiştir.