Ne kadar terbiye edilirse edilsin, nefsin şerrinden hiçbir zaman emin olunamaz. Zira o, kulun irâdesinde en ufak bir zaaf belirdiğinde başını kaldırmak üzere pusuda bekleyen sinsi bir düşmana benzer. Bu sebeple her an ona karşı teyakkuz hâlinde bulunmak îcâb eder. Nitekim Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- dahî;

“Yâ Rabbi! Beni göz açıp kapayıncaya kadar bile nefsime bırakma!..” niyâzında bulunmuştur. (Bkz. el-Câmiu’s-Sağîr, I, 58)