Tasavvuf, kāl yani sözden ziyâde hâl işidir. Tasavvufun sadece edebiyatı yapılıp onun tatbikâtı ihmâl edilirse, böyle bir tasavvufî hayat, bal kavanozunu dışından yalayıp ağzının tatlanmasını beklemek kadar abes bir durumdur. Bunun için tasavvufta; “Tatmayan bilmez!” denilmiştir.
