Çok merhametli ve cömert olan Cenâb-ı Hak, kullarının cimri olmasını istemiyor. Zira cimrilik; Hakkʼa tevekkül noksanlığından doğan bir îman zaafıdır. Kulun, Yaratanʼına sığınacağı yerde fânî malına, yani Rezzâk’a değil de rızka sığınıp güvenmesidir. Bir noktada, malını putlaştırmasıdır. Hâlbuki o malı veren de Cenâb-ı Hak’tır…

Dolayısıyla cimrilik, Cenâb-ı Hak’tan gaflet ve uzaklığın bir neticesidir. Cimri biri; kendisini malının, servetinin, maddî gücünün ebedî kılacağını zannederek ona sımsıkı sarılma hamâkatine kapılır. İnfâkın malı bereketlendireceği yolundaki ilâhî vaade değil de, infâk ettiğinde kendisinin fakir düşeceği hususundaki şeytânî vesveselere îtibâr eder.