“Verdiğiniz Sözü Yerine Getirin”

DİNLE

DİĞER İZLEME ADRESİ

İNDİR


VİDEO İNDİRSES İNDİR

Video ve sesleri İNDİR linkine sağ tıklayıp Hedefi (Bağlantıyı) Farklı Kaydet diyerek indirebilirsiniz.

METİN

“VERDİĞİNİZ SÖZÜ YERİNE GETİRİN”

Diğer husus; ihlâs ve samimiyet:

Demin misâli anlattığım gibi, o, Cenâb-ı Hak, onun düşüncesi dolayısıyla, niyeti dolayısıyla büyük hediyeler…

Horasanʼda, melik ve kahramanlardan Amr bin Leys, bunun vefatının ardından görülen rüyâ…

Bir müʼmin, en mühim, iffet ve hayâ sahibi olacak:

İffet demek, nefsi her türlü şehvetlerden ve süflî arzulardan muhâfaza etmek. Bu, insana âit bir husûsiyet. İnsanı diğer mahlûkattan ayıran bir vasıf. Fakat bugün maalesef, bu da, iffet bitti. İffet gözden kayboldu, kulaktan kayboldu, ağızdan kayboldu, bedenden kayboldu.

Cenâb-ı Hak âyet-i kerîmede:

“…Takvâ elbisesi (buyuruyor). İşte o (diyor), en hayırlı…” (el-A‘râf, 26) Bir takvâ elbisesinin hayırlı olduğunu bildiriyor.

Sadâkat, ahde vefâ:

Efendimizʼin büyük vasıfları. El-emîn, es-sâdık. Demek ki bir müʼmin sadâkat ehli olacak, emanet ehli olacak.

Cenâb-ı Hak:

“…Verdiğiniz sözü yerine getirin (buyuruyor). Çünkü verilen söz, mesʼûliyet gerektirir.” (el-İsrâ, 34) buyuruyor.

“Onlar, emânetlerine ve âhitlerine dikkat ederler.” (el-Meâric, 32; el-Müʼminûn, 8)

En büyük emânet, Allâhʼın ve Allah Rasûlüʼnün emâneti, Kurʼân ve Sünnet. Onu yaşamak, yaşatmak.

Affedicilik olacak:

Efendimiz hep; “Af, af, af.” buyurdu.

Hind geldi Mekkeʼde, Efendimizʼin arkasına geçti. Altı sene evvel Hz. Hamzaʼyı şehid ettirdi Habeşli Vahşîʼye.

“‒Yâ Rasûlâllah! Ben kimim, beni tanıdın mı?” dedi.

Efendimiz:

“‒Sen Hind değil misin? (dedi). Hâlâ ben o sesi unutmadım.” dedi. O çığlıklarla bayram sevinci yaptı Hamzaʼyı şey yaptığı zaman.

“‒Bizim için ne var yâ Rasûlâllah?” dedi.

“‒Sizin için af var.” buyurdu. (Bkz. Buhârî, Meğâzî, 23; Müslim, Akdıye, 9)

Hep Mekke halkı:

“‒Ey merhametli kardeş!” dediler. (Bkz. İbn-i Hişâm, IV, 32; Vâkıdî, II, 835; İbn-i Sa‘d, II, 142-143)

Velhâsıl affedicilik. Cenâb-ı Hak:

“Allâhʼın sizi affetmesini istemez misiniz?..” buyuruyor Sûre-i Nûrʼda. (en-Nûr, 22)

Yine Cenâb-ı Hak Enfâl Sûresiʼnde:

“…Aranızı düzeltin…” (el-Enfâl, 1) buyuruyor.

Bir müʼmin affedici olacak ki eğer Allahʼtan af istiyorsa. “Bana şunu yapmıştı, bunu yapmıştı…”, Cenâb-ı Hak kabul etmiyor. “Aranızı düzeltin.” buyuruyor Enfâl Sûresiʼnde. “…Eğer Müslümansanız.” (el-Enfâl, 1) buyuruyor.

Hak, adâlet:

O da çok mühim. Adâlet mülkün temelidir. Adâlet ortadan kalkarsa, hak, hukuk kalkar ve terör başlar.

Efendimiz, bazı şeyleri kendi şahsına izâfe ederek buyururdu. Vefâtına yakındı. Ravzaʼda topladı ashâb-ı kirâmı:

“…Ümmetim! (Dedi.) Kimin malını aldımsa işte malım (dedi) -bilmeden-. Kimin sırtına vurdumsa işte sırtım, gelsin vursun…” buyurdu. (Ahmed, III, 400)

Lafayet var, Fransız ihtilâlcilerinden, hristiyan. Diyor ki o:

“Ey büyük insan! (Diyor.) Senʼin dünyada tevzî ettiğin hak, hukuk, adâleti şimdiye kadar kimse tevzî edemedi.” diyor.

Bir şey yok; “Kızım (diyor) Fâtıma yapsaydı (diyor, bir sirkat hâdisesi oluyor) onun, Fâtımaʼnın bile elini keserdim.” buyuruyor. (Bkz. Buhârî, Enbiyâ, 54; Müslim, Hudûd, 8, 9)

Hilim ve müsâmaha:

Bir müslüman, merhamet sahibi, şefkat sahibi, muhabbetli ve güzel hasletleri olacak. Hilim ve biraz müsâmaha sahibi olacak.

Âyet-i kerîmede Cenâb-ı Hak:

(O takvâ sahipleri) bollukta ve darlıkta Allah için harcarlar…” (Âl-i İmrân, 134)

Bollukta harcayacaksın, bolluğuna göre harcayacaksın. Darlıkta, darlığına göre harcayacaksın. Eğer bir hurman varsa, yarım hurmanı ver, Cehennem azâbından kurtul, buyuruyor Efendimiz. (Bkz. Buhârî, Edeb, 34)

Fakat zengin, mal-mülk vs. onun için bir hurma değil, tonlarca vermesi lâzım.

Demek ki burada bollukta ve darlıkta, Allah için harcarlar; sâlihlerin vasıfları.

İkincisi:

“…Öfkelerini yutarlar…” (Âl-i İmrân, 134) Gayzlarını yutarlar. Demek ki bir müʼmin öfkelenmeyecek. Değiştirecek. İki rekât namaz kılacak. Bir abdest alacak. Yerini değiştirecek. Geçer çünkü.

“…İnsanları affederler…” (Âl-i İmrân, 134)

Cenâb-ı Hakkʼın Afüv sıfatından hisse alacak.

Allah yolunda güzel davranışta bulunanlar muhsin olur. “…Allah da muhsinleri sever.” (Âl-i İmrân, 134) buyuruyor.

Demek ki sâlih kulların bir vasfı da böyle olacak.

Efendimiz buyuruyor:

“Yumuşaklık nerede bulunursa orayı güzelleştirir. Yumuşaklığın bulunmadığı her davranış da çirkindir.” (Müslim, Birr, 78, 79)

Yani birisine, emrinin altından birisine bile:

“‒Oğlum bir su getirir misin?” deseniz;

“‒Çabuk bana bir su getir çabuk!” deseniz, ikisinde de su istiyorsun ama, farklı olarak istiyorsunuz. Biri severek getirir, sana şifâ olur. Öbürü, gayzla getirir, sana şifâ olmaz.

Onun için bir müʼmin dâimâ bir yumuşak huylu, mûnis olacak. Nezâket olacak. Nezâket çok mühim. Maalesef bu da, kaybettiğimiz bir durum nezâket.

Hatâlı yaptığı -ashâb-ı kirâmın- hatâlı bir işini hiçbir zaman yüzüne vurmazdı. Bazen kendine izâfe ederek:

“Bana ne oluyor ki ben sizleri bu şekilde görüyorum.” buyururdu. (Bkz. Buhârî, Menâkıb 25, Eymân 3; Müslim, Salât, 119; İbn-i Hibbân, IV, 534)

Yerde tükürük gördü Efendimiz, geçmedi oradan. Efendimiz onu kapattı, ondan sonra geçti.

Dağınık, perişan, pasaklı bir insan geldiğinde hayretle baktı:

“‒Bu insan niye böyledir?” dedi. (Bkz. Muvatta, Şaar, 7; Beyhakî, Şuabuʼl-Îman, V, 225)

Sabır:

Değişen şartlar altında dengeyi bozmamak. Îtidâli muhâfaza etmek. Tahammül göstermek, aklın ve dînin gösterdiği yolda sebât etmek. Bu, sabır zor.

Zenginlikte sabır en zoru. Allah sana ne kadar verdi, ne kadarını harcıyorsun? Halbuki sana “infâk et” buyuruyor.

قُلِ الْعَفْوَ buyuruyor. “…Fazlasını ver…” buyuruyor. (el-Bakara, 219)

En zor, zenginlikte sabır. Onun farkında değil. Yarın o kıyâmette hesap çıkacak karşısına.

Fakirlikte sabır. Sıhhatte sabır. Günahlara karşı sabır. İhtirâsını gemleyebilmek…

Velhâsıl hayatın her safhasında sabır. Demek ki sabır çok mühim kardeşler!

“Cenâb-ı Hak sabredenleri sever.” buyruluyor. (Bkz. Âl-i İmrân, 146)

Onun için, olan değişik hâdiseler karşısında Cenâb-ı Hak; “Sabır ve namazla Allâhʼa ilticâ edin.” (el-Bakara, 153) buyuruyor.

Îtidâl ve teennî:

Buna da çok dikkat edilecek. İfratlar ve tefritler yok. Namazı vaktinden evvel kılamazsın. Vaktinden sonra da olmaz. Orucu vaktinden evvel, iki saat evvel imsak et, imsâka gir, beş dakika evvel orucunu boz, orucun gider.

Demek ki bir müslümanın her ânı tertip olacak, îtidal üzere olacak.

Şecaat:

Cesaret, yiğitlik, bahadırlık, kalp metâneti, tehlike ânında cesaret göstermek gibi mânâlara gelir. Tabi, menfaati karşılığında bir haksızlığa susmak, bir felâkettir. Benim menfaatim kesilecek diye susmak, o zaman; “O (diyor), dilsiz şeytan gibidir.” buyruluyor. Konuşmaz, hak karşısında susar. Çünkü bana bir zarar gelecek diye hakkı söylemez.

Onun için kadere îman eden bir kimseye korkaklık ve zillet hiç yakışmaz.

Bir şeyden esas korkacaksın -orada cesaret, şecaat yok orada cesaret-; günahlarından korkacaksın. Çünkü seni günahların -Allah korusun- kötü yola, Cehennemʼe götürür. Tsunamiden korkuluyor, depremlerden korkuluyor. En çok korkulacak; son nefesten korkacağız, son nefesimizden korkacağız. Son nefesim nasıl?

Günahlarından korkacak. Acaba Allah affeder mi affetmez mi? Cenâb-ı Hak garanti vermiyor.

“…Şeytan sizi Allâhʼın affıyla kandırmasın.” (Lokmân, 33) buyuruyor âyet-i kerîmede.

Rasûlullah Efendimiz buyuruyor:

“Allâhʼım! (Duâsı.) Âcizlikten, tembellikten, korkaklıktan, ihtiyarlayıp ele-avuca düşmekten, cimrilikten Sana sığınırım. Kabir azâbından da Sana sığınırım. Hayat ve ölüm fitnesinden de Sana sığınırım.” buyuruyor. (Buhârî, Deavât, 38)

Demek ki kalp, Cenâb-ı Hakʼla beraber olacak. Rasûlullah Efendimizʼin ahlâkıyla müzeyyen olacak. Demek ki bu ahlâkla; “Benimle Allah Rasûlüʼnün arasındaki fark ne kadar?” O farkı ölçebilmek.

Diğer üçüncü vazife:

Din kardeşiyle beraberlik:

Din kardeşiyle paylaşacaksın. Din kardeşine -eğer yanlış yoldaysa- emr biʼl-mâruf, nehy aniʼl-münkerde bulunacaksın nezâketli bir şekilde, onu kırmadan dökmeden. Arkandan bir de güzel bir nesil yetiştireceksin.

Ebûʼl-Hasan Harakānî Hazretleri, Hak dostlarından, o buyuruyor ki:

“Türkistanʼdan Şamʼa kadar birinin parmağına batan diken benim parmağıma batmıştır. Birinin ayağına çarpan taş, benim ağacımı acıtmıştır. Bir kalpte hüzün varsa o kalp benim kalbimdir.”

Hiçbir gölgenin bulunmadığı o kıyâmet gününde o yedi kişi, Arşʼın gölgesi altında bulunacak. Bunlar da Allah için kardeş olanlar. O kardeşinin ıztırâbını paylaşanlar. Derdine dermân olanlar.

Hazret-i Ali -radıyallâhu anh- buyuruyor ki:

“Beni iki şey çok sevindirir. Bir mazlumun, bir muhtacın bana mürâcaat etmesi. İkincisi, onun ihtiyacını karşılamaya benim vesîle olmam veyahut da karşılamam.” buyuruyor. (Ali el-Müttakî, VI, 598/17049)

Mahlûkatla beraber. Bütün mahlûkat bizim için yaratıldı. Hiçbir mahlûkat bizim için yaratılmadı diyemeyiz. Yılan, çıyan, akrep bile bizim için yaratıldı; bir azâb-ı ilâhîyi hatırlatıyor. Ne kadar beraber olursun, bir yılanları, çıyanları bir odaya koysalar? Nasıl bir hafakan basar. Hepsi ayrı ayrı bir ibret. El-Bârî, el-Musavvir sıfatının tecellîleri.

Diğer mahlûkat bize sütünü veriyor, etini veriyor, bizi taşıyor vs. Diğer mahlûkat, kuşlar vs. bize bir Cenâb-ı Hakkʼın ilâhî sanat hârikasını şey yapıyor.

Bahâüddîn Nakşibend -kuddise sirruh- buyuruyor ki:

“Üstadım bana dedi ki (diyor):

«Kalplere dikkat et! Düşkünleri, zayıfları, gönlü kırıkları gözeterek onlara hizmet et. Halkın küçük gördüğü ve iltifat etmediği kişilere sen iltifat et ve onlara tevâzû ve mahviyet göster.» tavsiyesinde bulundu.

Ben de üstâdımın işâret ettiği üzere bir müddet bu hizmetle meşgul oldum. Sonra tekrar o azîz dost, üstâdım bana dedi ki:

«Bak bunlar da kâfî değil, hayvanların bakımını da tevâzû ve îtinâ ile yerine getir. Zira hayvanlar da Allah Teâlâʼnın mahlûkudur. Onlardaki tecellîleri müşâhede et. Onlara Hâlıkʼın şefkat nazarıyla bakmaya gayret et. Hasta ve yaralı olanlarını tedâvi et.»

Ben de (diyor), ondan sonra (diyor) o şekilde (diyor), devam ettim.” diyor.

Onun için büyükler buyuruyor darb-ı meselde:

“Her gördüğünü Hızır, her geceyi Kadir bil.”

Her seher öyle bir, sana birtakım zuhuratların, tuluatların olduğu bir zaman olabilir. Her gördüğün kişi de, ona yaptığın bir hayır, onun öyle duâsı olur ki, seni o Cennetlik eder.

Velhâsıl eşyâ ile münâsebet israf olmayacak. Zamanımızda maalesef bu haddi aştı. Pintilik olmayacak.

قُلِ الْعَفْوَ Fazlası infak edilecek. (Bkz. el-Bakara, 219)

Velhâsıl bir müʼmin;

Ahsen olacak: Yani her işi en güzel olacak. Etrafına daimâ güzellik tevzî edecek.

Ecmel olacak: Yani gönle huzur ve ferahlık verecek zarâfet ve letâfette olacak bir müʼmin.

Ekmel olacak: Olgun olacak ve mükemmel olacak.

Kardeşler, 15 dakika kaldı ezana, burada sohbetimizi mecbûrî bitiriyoruz. İnşâallah, geçmiş büyüklerimize, ihvânımıza, ümmet-i Muhammedʼe -inşâallah- duâ edeceğiz şimdi.

Bir hadîs-i şerîf ben hatırlatacağım. O şekilde bitiriyorum sohbetimizi:

Bir cenâze geçti. Efendimiz:

“‒Vecebet.” buyurdu. “Vâcip oldu.” buyurdu. Fakat açıklamadı Efendimiz. Yalnız onu buyurdu, “vecebet” buyurdu, vâcip oldu.

İkinci bir cenaze geçti. Ona da aynı “vecebet” buyurdu, “vacip oldu”.

Ashâb-ı kirâm dediler ki:

“‒Yâ Rasûlâllah! Birinciye vâcip oldu ikinciye de vâcip oldu?”

Buyurdu ki Efendimiz:

“‒Birincide siz hepiniz hüsn-i zanda bulundunuz. (Yani tabir câizse bir hüsn-i hâl kağıdı verdiniz.) Ona Cennet vacip oldu. Öbüründe ise siz geriye durdunuz. Ona bir hüsn-i şehâdette bulunmadınız. Ona da Cehennem vacip oldu.” (Bkz. Buhârî, Cenâiz, 86; Müslim, Cenâiz, 60)

Cenâb-ı Hak cümlenizi -inşâallah- cümlesini Cennetlik eyler, rahmetine gark eder, -inşâallah- kıyâmette de hep beraber oluruz, bu dünyada beraber olduğumuz gibi…