|
|
Peygamber Efendimiz’in hayatı; saf ve berrak bir ayna gibidir. Her insan onda içini ve dışını, sözünü ve amelini, ahlâkını ve âdâbını seyredip kendi hâlini mîzân edebilir. Bu aynada gördüklerine göre ahlâkını ıslâh edip eğriliklerini düzeltmek, her mü’minin vazîfesidir. |
|
|
Müʼminin Hakkʼa yakınlığı arttıkça, Oʼna olan ibâdet, hamd, şükür, zikir, mârifet ve yakînindeki noksanlığını, hâlindeki kusurunu idrâk edişi de artar. Bunun içindir ki Hakkʼa kullukta beşeriyetin zirvesi olan Peygamber Efendimiz -sallâllâhu aleyhi ve sellem- dahî duâlarında:
“Allâh’ım!.. Sen’i lâyık olduğun şekilde medh ü senâdan âcizim! Sen kendini nasıl medh ü senâ etmişsen öylesin!” diyerek biz ümmetine kulluk edebi husûsunda örnek olmuştur. |
|
|
|
Müslüman, kalbini feyiz ve rûhâniyetle terakkî ettirerek bütün mahlûkâta huzur tevzî eden bir rahmet dergâhıdır. Dünyanın her yerindeki din kardeşlerini kendisine zimmetli bilen, gönlünden şefkat ve merhamet taşıran diğergâm insandır. |
|
|
|
Dînin sadece ruh ve mânâsına ehemmiyet verip zâhirini ihmâl etmek büyük bir hatâdır. Zira kalbin mânevî seviye ve kıvâmı, ancak davranışlarla zâhire akseder. Bunun içindir ki bedensiz bir namaz kılınamaz, oruç tutulamaz, zâhirî bir metâ olan mal-mülk infâk edilmeden mâlî ibâdetler edâ edilemez. En mücerred bir hakîkat olan “îman” bile, önce kalp ile tasdîki gerekli kılarsa da, hemen ardından, kalbin tasdîk ettiği o hakîkatin dil ile ikrâr edilerek dışa yansıtılması, ifâde edilmesi ve davranışlar sûretinde zâhire çıkarılması îcâb eder. |
|
|
|
Merhamet; sadece zayıfa, fakire ve kimsesizlere acımak değildir. Bir zulüm karşısında asıl acınacak hâlde olan, mazlumdan ziyâde zâlimin taş kesilmiş vicdânıdır. Bu dünyada asıl acınacak kimseler, daha fazla kazanma hırsıyla işçisinin, müşterisinin hakkını yiyen zâlim patronlardır. Asıl zavallı durumunda olan, fânî saltanatlarının esiri olmuş zâlimlerin kirlenmiş ruhlarıdır. Zira bu dünyadaki maddî saltanatlarına rağmen onlar, âhiretin müflis dilencileridir. Nefsânî ihtiraslarına râm olan bu kimselere karşı vazifemiz, onların rûhuna girecek bir damar bularak yumuşak bir lisanla îkaz ve irşâd etmektir. |
|
|
|
Helâl gıdânın müsbet enerjisini taşıyan bir beden, ancak zikir uyanıklığıyla alınan bir abdestten sonra feyizli bir namaza hazır hâle gelir. Namazı, bedenen ve rûhen hazır olmadan, gâfilâne bir sûrette kılmak ise, mânen büyük bir ziyanlıktır. Bu sebeple daha ilk tekbiri alırken Allahʼtan uzaklaştıracak her türlü düşünceyi zihinden ve gönülden çıkarıp atmak ve bütün dikkati, huzûrunda durulan Allah Teâlâʼya teksif ederek, ciddî, uyanık ve edepli olmak îcâb eder. Zira namazda bedenin kıblesi Kâbe, kalbin kıblesi ise Cenâb-ı Hakʼtır. |
|
|
Cenâb-ı Hak buyurur:
“(Rasûlüm!) Sana bu mübarek Kitâb’ı âyetlerini düşünsünler ve aklı olanlar öğüt alsınlar diye indirdik.” (Sâd, 29)
Ruhsuz bir bedenin, güzellik, sevimlilik ve mânâsı kaybolduğu gibi; Kur’ân rûhâniyetinden mahrum bir insan ve toplumun da kıymet ve mânâsı kalmaz!.. |
|
|
|
Kurban Bayramınızı tebrik eder, bu mübarek günlerin sizlere, vatanımıza, milletimize ve bütün İslâm âlemine feyz, ruhaniyet ve bereket olarak tecellî etmesini Yüce Rabbimizden niyaz ederiz. |
|
|
|
Kâmil bir müʼmin, yalnız kendi evini aydınlatan bir kandil değil; bütün yeryüzünde, dünyası kararmışların başını cömert ziyâsıyla okşayan, ruhları üşümüş garipleri müşfik sıcaklığıyla saran bir şefkat ve merhamet güneşi hâlinde, fazîlet semâsında parlamalıdır. Zira gerçek bayram saâdeti¬nin seyredileceği en berrak ayna, bayram ettirilen kırık gönüllerdir. |
|
|
|
Kurban Bayramınızı tebrik eder, bu mübarek günlerin sizlere, vatanımıza, milletimize ve bütün İslâm âlemine feyz, ruhaniyet ve bereket olarak tecellî etmesini Yüce Rabbimizden niyaz ederiz. |
|
|
MESAJLARI 