Üç türlü insanın, Allâh’ı göreceği müjdelenmiştir:

“Saf ve samimi kalbler, gecenin karanlığında güneşi bulanlar, ölümü hayatta iken bütün hareketleriyle birleştirmiş olanlar.”

Üç türlü insan Allah’tan uzaktır:

“Rahatlarını hesaplayarak hizmetten kaçanlar, hassas olduklarını öne sürerek ızdırap ve sefaletlerin civârına yaklaşmayanlar, zalimler topluluğu ile beraber olanlar.”

İnsanlar içinde, kendini bilenler üç kişidir:

“Rüzgârdan bile incinmeyenler, kendi adlarını söylemekten utananlar, Allâh’ın emaneti olan mahlûkâta katı gözle bakmayanlar.”

Mü’min, üç yerde Allah ile sohbet hâlindedir:

“Kalabalıktan incinmeyen yalnızlıkta, bir ümitsizin yüzünü ümitle güldürdüğü yerde, zalimin zulmü ile karşılaştığında kendisinden şükür hâsıl olduğu anda.”

Gözyaşının, üç yerde lezzetine doyulmaz:

“Vuslatta, mağfirette ve merhamette.”

Hayatın mânâsı, üç yerde hakkıyla anlaşılır:

İnsan, üç yerde kendini hakkıyla tanır:

“Tevbede, zalimin kahrı altında ve son nefesinde.”

Üç kişi karanlıkta kalmıştır:

“Konuştuğunu yaşamayan, kendisinin faziletini iddia eden, kalbin meyvasından lezzet almayan.”

Dünya, üç şeyle cennet hâline gelir:

“Elden, dilden ve gönülden vermekle.”

Yine Allâh’ın kullarını affetmek ve zalime hidayet yolunu göstermekle de dünya, cennet hâline gelir.

Üç şey saâdetin sırrıdır:

“Tevazu, kanaat ile zenginleşme ve ölümü sık sık tefekkür etme.”