Osmanlı’nın, “mukaddes emanetler”i âdeta baÅŸ tâcı etmesi, eÅŸsiz bir muhabbet numûnesidir. Yine Osmanlı, Allah için savaÅŸan her askerine “Mehmetçik” adını vererek onların her birine kendi imkân ve istîdatları dâhilinde bir “Muhammed” olabilme idealini telkin etmiÅŸtir.