Atmosfer olmayan yerde insan nefes alamayacağı gibi akıl da kendi alanının dışında aynı durumdadır. Hazret-i Mevlânâ’nın ÅŸu tespiti ne kadar mânidardır:
“Akıl, insan için zarûrî ve gereklidir; ama insanda, aklın sınırlı olduÄŸunu anlayacak kadar bir idrâk olmalıdır.” Bir mü’min, filozofların düÅŸtüÄŸü akıl cinnetinden kendini korumalıdır. Bu noktada hakkını ve haddini bilmek, kalbin sanatıdır.