Bir cenâze gördüğümüzde; “Bugün o tabutun içindeki ben olabilirdim.” deyip hayatımıza dâir nefis muhâsebesine girebilmeliyiz. Dünyalık olarak yalnız kefenimizle kabre gireceğimizi, daha sonra ise kefenimizin de cesedimizin de aslına, yani toprağa döneceğini, geriye sadece îman ve amellerimizin kalacağını düşünmeliyiz. Hayatın kundak ile kabir arasındaki dar bir koridor olduğunun idrâki içinde bulunmalıyız.