Bu dünyadaki iÅŸler, çocukların kumda oyun oynamasına benzer. Onlar kumları üst üste yığarlar ve «kale yaptım, ev yaptım» derler. Sonra denizden bir dalga gelir ve hepsini alır gider. Ä°nsan bu fânî âlemde dünyaya ait ne yaparsa yapsın, âkıbet bir ecel dalgası gelip onu hâk ile yeksân etmektedir.
O hâlde yapılacak iÅŸ; kalıcı olana ter dökmek, yani cennet-i âlâda ebedî yıkılmayacak olan saraylar inÅŸâ edebilmek... Bunun özü de; «tâzîm li-emrillâh / Allâh’ın emirlerini titizlik ve ihtirâm içinde yerine getirmek; ÅŸefkat alâ halkillâh / Yaratan’dan ötürü yaratılanlara ÅŸefkat ve merhamet göstermek»tir.