Annelik mefhûmu, tek başına numarasız bir gözlük gibidir. Bir akrep bile yavrularını sırtında taşırken, doğurmuş olduğu yavrusunu bir sebeple yol kenarına bırakan da annedir; sakat doğmuş evladını yaşadığı müddetçe şefkat ve merhametiyle kuşatıp, üzerine titreyen de annedir.

Hakîkî annelik, evladını doğurmak, yedirip içirmek, yani ten planında beslemek değil; o masum yavruları, fedâkâr, şuurlu ve sâliha bir gönülle kuşatarak onları iki cihan saadetine ulaştırmaktır.

Ashâb-ı Kirâm’ın hanımları, işte bu hakîkî anneliğin zirvesinde feyizli ve bereketli bir hayat yaşamışlar ve kendilerinden sonra gelecek nesillere nice kâ’bına varılmaz fazîletler armağan etmişlerdir.